Daniel zet zich in voor de toekomst van rugbyclub Cumbernauld als coördinator van de mini- en juniorenafdeling. De rugbyclub heeft Daniel geholpen om uit zijn schulp te kruipen, en nu wil hij iets terugdoen. Het was een veilige plek voor hem toen hij op 19-jarige leeftijd zijn broer verloor en waar hij zich veilig voelde om zichzelf te zijn. Hij kon naar de club komen, rugby spelen en aan niets anders denken. Nu speelt hij in het eerste team, samen met enkele kinderen die hij bij de mini’s en junioren heeft gecoacht. Dat voelt als een echte cirkel die rond is.
[carousel]
